روایت یک قاضی دادگستری از تلاش همسر دوم یک زن برای گرفتن مهریه از شوهر قبلی

مرد قد کوتاه و شلخته‌ای که همراهش می‌آید، پیگیرتر از خود زن است. زن جوان بیست و چند ساله‌ایست که مهریه‌اش را طلب می‌کند. یک‌بار جلب می‌گیرد. بار بعد برای توقیف اموال می‌آید.

تا می‌خواهد حرف بزند، مرد همراهش توی حرفش می‌برد و ادامه می‌دهد که: “اینطوری اگر توقیف کنی بهتر است.” این طوری اگر نامه‌بزنی پول بیشتری گیرش می‌آید. تصور این است که برادر زن است. نگران زندگی خواهر شده، به دنبالش می‌آید. در پرونده‌های مشابه برادران نگران زیاد داشته‌ام. امروز که آمده، اصرار دارد نامه‌ی کسر از حقوق را که می‌زنم، بنویسیم حتماً مبلغ ۱۴ میلیون تومان برداشت شود، نه ۹ تومان.

هرچه توضیح می‌دهم که آقا نمی‌شود. باید طبق قانون پیش برود، در گوشش نمی‌رود که نمی‌رود. همان نامه‌ای که هفته‌ی پیش صادر کرده‌ام را دوباره پرینت می‌گیرم و به دستش می‌دهم.

موقع بیرون رفتن از شعبه سوال می‌کنم: حالا نسبتت با این خانوم چی هست که اینقدر حرصش رو میخوری؟ خیلی راحت بدون اینکه ذره‌ای خجالت بکشد می‌گوید: همسرش! حس میکنم چشم‌ام بالای سرم رفته.

می‌گویم: واقعا خجالت نمی‌کشی به جای سرکار رفتن دنبال سر این خانوم راه افتادی بیای مهریه شوهر قبیلش رو بگیری تا اموراتت بگذره؟

دست و بالم بسته است تا جمله‌ای در خورش بگویم.

اگر حیوان بود لاشخور می‌گفتندش؟ برای انسان‌ها چه لفظی شئونات را رعایت می‌کند تا بگوییم؟