از ماست که بر ماست؛ نقدی بر ایجاد شعبه حل اختلاف در کانون وکلای دادگستری مرکز

کانون وکلای مرکز امروز خط قرمزی بر استقلال حرفه وکالت کشید

(نقد) امروز درون صنفی است نه…..

استقلال را نمی‌توان با امضا واگذار کرد

گاهی بزرگ‌ترین تهدید برای استقلال یک نهاد، از بیرون آغاز نمی‌شود؛ بلکه از پشت همان میزی برمی‌خیزد که قرار بوده پاسدار استقلال باشد. حقیقت تلخ آن است که بسیاری از آسیب‌هایی که امروز متوجه نهاد وکالت است، نه حاصل فشار دیگران، بلکه نتیجه تصمیم‌های نادرست مدیرانی است که یا فلسفه استقلال را به‌درستی درک نکرده‌اند یا اهمیت آن را دست‌کم گرفته‌اند. مصداق روشن همان ضرب‌المثل قدیمی است: «از ماست که بر ماست.»

انتشار خبر درخواست کانون وکلای دادگستری مرکز از دادگستری برای ایجاد شعب حل اختلاف در کانون وکلا، بیش از آنکه خبر یک موفقیت باشد، زنگ خطری برای استقلال نهاد وکالت است.

با احترام کامل به قوه قضائیه و اعتقاد راسخ به تعامل با دادگستری و قسم به دو بال فرشته عدالت باید با صراحت گفت که کانون وکلا نه اداره‌ای وابسته است و نه نهادی ناتوان که برای حل مسائل داخلی خود محتاج نسخه‌نویسی بیرونی باشد.

اگر امروز مدیران یک کانون مستقل، خود در ورود، ساختارهای بیرونی را به درون خانه وکالت باز کنند، فردا دیگر چه حقی برای اعتراض به مداخلات بعدی باقی خواهد ماند؟

این پرسش را باید بی‌پرده مطرح کرد آیا در میان هزاران وکیل دادگستری که اکثرا استاد حقوق، داور، میانجی و حقوقدان برجسته میباشند حتی چند نفر شایسته برای اداره اختلافات وجود نداشتند که مدیران کانون مرکز دست یاری به بیرون دراز کردند؟ اگر چنین ظرفیتی وجود ندارد، پس سال‌ها از چه اعتبار و تخصصی سخن گفته‌ایم؟ و اگر وجود دارد، این تصمیم چیزی جز بی‌اعتمادی به جامعه وکالت و وکلای فرهیخته نیست.

وکلا هر روز پیچیده‌ترین اختلافات مردم را حل می‌کنند، اما مدیرانشان می‌گویند برای حل اختلافات داخلی باید از بیرون کمک گرفت!!!!! این تناقض، پیش از آنکه اعتبار وکلا را زیر سؤال ببرد، توان مدیریتی تصمیم‌گیرندگان را زیر سؤال می‌برد.

شاید گفته شود این تصمیم صرفاً برای تسریع در امور بوده است؛ اما استقلال نهادها را هیچ‌گاه به بهانه تسهیل امور معامله نمی‌کنند. استقلال، یا حفظ می‌شود یا آرام‌آرام فرسوده می‌شود؛ راه سومی وجود ندارد.

مدیران محترم کانون وکلای مرکز، تاریخ درباره تصمیم‌های شما قضاوت خواهد کرد. نسل‌های گذشته برای استقلال این نهاد هزینه داده‌اند، ایستاده‌اند و از آن دفاع کرده‌اند. سزاوار نیست میراثی که با رنج و مقاومت به دست آمده، با تصمیماتی که حتی ظاهر آن نیز بوی وابستگی می‌دهد، مخدوش شود.

نگاه جامعه به این اقدام روشن است: «اگر وکلا قادر به حل اختلافات خود نیستند، چگونه مدعی حل اختلافات دیگران‌اند؟» این همان پیامی است که نباید اجازه می‌دادیم از درون کانون وکلا به جامعه مخابره شود.

مدیریت، تنها اداره امور روزمره نیست؛ هنر صیانت از اصول است. اگر مدیران، آگاهانه یا از سر غفلت!!!!، مرزهای استقلال را کمرنگ کنند، دیگر نباید همه تقصیرها را متوجه بیرون دانست. نخست باید در آینه به تصمیم‌های خود بنگریم.

استقلال کانون وکلا با (نقد) مخالفان از بین نمی‌رود آنگاه آسیب می‌بیند که مدافعانش، خود نخستین ترک را بر دیوار آن وارد کنند لطفا در درخواست خود و اجرای آن تجدید نظر و همفکری دیگری همراه با مطالعه بیشتر داشته باشید تا در آینده شرمنده وکلای بزگوار و فرهیخته نشوید

صرفا هدفم از این متن تبادل نظراتم بود و قصد جسارت به کسی را ندارم لطفا اندکی تامل

حامدرضا اویسی عضو هیأت‌مدیره کانون وکلای دادگستری قم