یک قاضی زن: در کدام کشور حقوق زن را تا این‌همه نادیده گرفته‌اند؟

همه‌چیزِ مان به همه‌چیزِ مان نمی‌آید. آن وسط‌‌هایی که نماینده‌ی مجلس نعره‌گویان و نفس‌کش‌طلبان فریاد می‌زند که: «آهای آدم‌ها! در کدام کشور مرد را به‌خاطر ازدواج حبس و زندانی می‌دهند؟» بد نیست نگاهی هم به قوانین کشورهای دیگر بیندازد که در کدام کشور حقوق زن را تا این‌همه نادیده گرفته‌اند؟
یک بام و دو هوا که نمی‌شود؟! کجای شرع اسلام گفته اشتغال زن با اذن شوهر است که آن را در بوق و کرنا کرده‌اند؟

نه که آدم‌های بدی باشند، اصلاً! اما بودنِ آن‌ها کنار هم زیادی وصله‌ی ناجور است. دختری سفیدرو با آن ناخن‌های کاشت‌شده و مژه‌هایی که برایش وقت و پول هزینه کرده، آرایش ملایمی که روی چهره‌اش می‌گذارد و لباس‌های سانتی‌مانتالش که می‌پوشد، هیچ‌ربطی به پسرک ساده‌پوشی که اتفاقاً رنگ پوست صورتش از سبزی به سیاهی می‌خورد، ندارد.

زهرا از کودکی با گیتار بزرگ شده، اما مجید نانش را از راه زحمت‌کشی و تعمیرکاری به دست می‌آورد.

می‌بینید؟ هرکدام به‌تنهایی آدم‌های شریفی هستند، اما کنارِ هم بودن‌شان یک علامت سؤال خیلی بزرگ است حتی برای خودِ من. آن‌قدر متفاوت‌اند که در دومین جلسه‌ای که هر دو به شعبه می‌آیند، بی‌تعارف می‌گویم: «آخه چیِ شما دوتا به هم می‌خوره که خانواده‌هاتون راضی شدن به ازدواج؟» و از همه بدتر، دخترِ چند ساله ایست که بین این‌همه تضاد به دنیا آمده.

مجید می‌دانسته زهرا هنرمند است، می‌دانسته که موسیقی‌دان است، می‌دانسته قبل از یاد گرفتن حروف الفبا، نُت موسیقی بلد بوده، اما پایش را در یک کفش کرده که الا و لابد با زهرا ازدواج کند. حالا که زندگی‌شان به سرِ کوچه‌ی بن‌بست رسیده و تا انتها فاصله‌ای ندارد، دوباره همان پا را در یک کفش دیگر کرده که منعِ اشتغالش را بگیرید.

فرض کنیم قانون بی‌نظیرشان تصویب شد. در این مدت دو سالی که اذنِ طلاق صادر می‌شود، زهرا خرج زندگی‌اش را از کجا بیاورد؟ زهرا که خانواده‌ی خوبی دارد، اما شبیه زهرا اگر به نانِ شبش محتاج شد و تن‌فروشی کرد، کدام‌مان پاسخ‌گو هستیم؟

اصلاً زهرا و شبیه زهرا نه؛ همین خانمی که صبح به شعبه‌ی اجرای خانواده‌ی مراجعه داشته. شوهرش ۵ سال است او و فرزندانش را رها کرده و سراغ زن دیگری رفته، خرج زندگی‌اش را چه کسی بدهد؟

نمایندگان مجلس، خواهر، مادر، دختری ندارند تا به عواقب تصویب این قانون کمی بیشتر فکر کنند؟