راهنمای «فرجام‌خواهی» در سامانه خودکاربری دارندگان دانش حقوقی

مقدمه

فرجام‌خواهی یکی از شیوه‌های فوق‌العاده اعتراض به آراء قطعی صادره از دادگاه است. به موجب فرجام‌خواهی، به یک پرونده که در خصوص آن رأی قطعی صادر شده، مجدداً رسیدگی می‌گردد. موارد فرجام‌خواهی منحصر به اموری بوده که قانون‌گذار در قانون آیین دادرسی مدنی پیش‌بینی نموده و حتماً باید شرایط فرجام‌خواهی پیش‌بینی شده در قانون را داشته باشد.

فرجام‌خواهی به معنای درخواست رسیدگی دوباره به یک پرونده کیفری یا حقوقی است و دیوان عالی کشور، دادگاهی است که عمدتاً به فرجام‌خواهی آراء صادر شده توسط یکی از دادگاه‌های عمومی یا تجدیدنظر کشور رسیدگی می‌کند. در بسیاری از کشورها، آراء دادگاه فرجام را نمی‌توان فرجام‌خواهی نمود.

طریق فوق‌العاده شکایت در امور حقوقی عبارتند از: اعتراض شخص ثالث، فرجام‌خواهی و اعاده دادرسی. قاعده جاری این است که رأی قطعی و لازمالاجرا می‌شود و دیگر قابل تغییر نمی‌باشد، اما فرجام‌خواهی خلاف قاعده می‌باشد و به همین سبب دارای شرایط ویژه‌ای برای اعمال آن وجود دارد. فرجام‌خواهی فقط از حکم و قرار می‌شود که توسط قانون‌گذار احصاء شده باشد، بنابراین تمام آراء قابل فرجام نیستند.

فرجام‌خواهی از طریق دادخواست به دادگاه صادرکننده رأی قطعی تقدیم می‌شود.
فرجام‌خواه تنها ۲۰ روز از تاریخ ابلاغ رأی فرصت دارد که با تقدیم دادخواست فرجام‌خواهی، به رأی قطعی اعتراض نماید. اما اگر خارج از ایران اقامت داشته باشد، این مهلت به ۲ ماه افزایش پیدا می‌کند.